K+Architekci

Kuryłowicz i Architekci to pracownia o silnym, rozpoznawalnym dorobku, której język architektury od lat buduje dialog między formą, funkcją i kontekstem miejskim. Jednak w globalnym, coraz bardziej zdigitalizowanym środowisku komunikacyjnym nazwa – choć znacząca lokalnie – traciła na czytelności i skalowalności. Potrzebny był system, który zachowa tożsamość pracowni, a jednocześnie otworzy ją na międzynarodowy kontekst i nowe sposoby komunikacji.

Dotychczasowa identyfikacja była trudna do adaptacji w dynamicznych kanałach digital i nie wspierała jednoznacznie międzynarodowej percepcji marki. Brakowało skrótu, który byłby jednocześnie funkcjonalny, zapamiętywalny i niosący znaczenie. Wyzwaniem było stworzenie systemu, który uprości komunikację, ale nie spłaszczy jej charakteru – zachowując architektoniczną precyzję i intelektualną głębię pracowni.

Architektura Kuryłowicz i Architekci opiera się na napięciu między strukturą a gestem – między racjonalnością konstrukcji a ekspresją formy. Ten sam dualizm można przenieść do identyfikacji wizualnej: znak jako punkt przecięcia – miejsce, w którym spotykają się osie, kierunki i perspektywy. Inspiracją stał się tusz kreślarski – medium precyzyjne, ale jednocześnie organiczne, oraz charakterystyczne cięcia i linie obecne w projektach pracowni.

Nowa identyfikacja opiera się na skrócie K+A – klarownym, międzynarodowym i funkcjonalnym, który jednocześnie podkreśla słowo Architects jako kluczowy element komunikacji. Centralnym motywem jest znak „+” – interpretowany jako łącznik, przecięcie osi, punkt napięcia i współpracy. Jego forma wynika z analizy perspektywicznych przecięć oraz geometrii charakterystycznych realizacji pracowni, takich jak Prosta Tower. Typografia inspirowana krojem denim ink nawiązuje do rysunku tuszem – łączy techniczną precyzję z subtelną nieregularnością, budując unikalny, autorski charakter. System wizualny operuje linią, przecięciem i skalą – pozwalając tworzyć dynamiczne kompozycje, które prowadzą wzrok i organizują treść, podobnie jak architektura organizuje przestrzeń. Efektem jest elastyczny język wizualny, który działa zarówno w dużych formatach architektonicznych, jak i w precyzyjnych interfejsach cyfrowych – zachowując równowagę między dyscypliną a ekspresją, lokalnością a globalnym kontekstem.